جمع ميان هر سه تفسير نيز بى مانع است ، هر چند تفسير اول تناسب بيشترى با آيه بعد دارد . تعبير به « اهلكت » اشاره به اين است كه اموال او در حقيقت نابود شده و بهره اى عائدش نمىشود . « لبد » ( بر وزن لغت ) به معنى شىء متراكم و انبوه است و در اينجا به معنى مال فراوان است . سپس مىافزايد : « آيا گمان مىكند كه هيچكس او را نديده و نمىبيند » ؟ ! ( * ( أَ يَحْسَبُ أَنْ لَمْ يَرَه أَحَدٌ ) * ) . او از اين حقيقت غافل است كه خداوند نه فقط ظواهر اعمال او را در خلوت و جمع مىبيند ، بلكه از اعماق قلب و روح او نيز آگاه است ، و از نيات او با خبر ، مگر ممكن است خدايى كه وجود بى انتهايش به همه چيز احاطه دارد چيزى را نبيند و نداند ؟ ! اين غافلان بيخبرند كه بر اثر جهل و ناآگاهى خود را از مراقبت دائمى پروردگار بر كنار مىپندارند . آرى خدا مىداند اين اموال را از كجا به دست آورده ؟ و در چه راهى مصرف كرده است ؟ ! در حديثى از « ابن عباس » نقل شده است كه « پيغمبر اكرم » ص فرمود : لا تزول قدما العبد حتى يسال عن اربعة : عن عمره فيما افناه ؟ و عن ماله من اين جمعه ، و فيما ذا انفقه ؟ و عن عمله ما ذا عمل به ؟ و عن حبنا اهل البيت : در قيامت هيچ بنده اى قدم از قدم بر نمىدارد تا از چهار چيز سؤال شود :